KAAN’ı doğru pazarlıyabiliyor muyuz?

KAAN’ın uluslararası pazarlamasında bence önemli bir fırsatı yanlış yerde arıyor olabilir miyiz?

Bir yöneticimiz “KAAN ortaya çıktığında kimse kalmayacak ortalıkta” dediği için F-35’in Avrupa’nın ihtiyaçlarını karşılamadığı, KAAN’ın Avrupalılara tasarım desteği verebileceği gibi iddialara şaşırmıyorum.

Tarihimizdeki en kritik ve iddialı projelerinden birini gerçekleştiriyoruz.

Çift motorlu, düşük RKA’ya sahip, dahili mühimmat istasyonlu ve ağ merkezli harp yeteneğine sahip ağır sınıf bir muharip uçağı gökyüzüyle buluşturmaya ve uzun vadeli bir havacılık ekosistemi oluşturmaya çalışıyoruz.

Aynı zamanda ANKA-3, KIZILELMA ve yerli mühimmat ailesiyle entegre çalışan bir “sistemler sistemi” mimarisinin temelleri atılıyor.

Ancak, henüz tamamlanmamış kabiliyetleri gerçekleşmiş gibi anlatıyor, hedeflerimizi zaman zaman bugünün gerçekleri gibi sunuyoruz.

Bir muharip uçağının başarısı, diğer uçakları gökyüzünden silme söylemiyle değil, harekât ortamında ölçülebilir performansıyla belirlenir.

İletişim ve pazarlama stratejimizi küresel savunma diplomasisinin kurallarına uygun rasyonel bir eksene taşımalıyız.

KAAN’ı yalnızca 5inci nesil bir savaş uçağı olarak değil, egemen bir hava gücü oluşturma seçeneği olarak konumlandırmamız şart.

“Benimle çalıştığınızda yalnızca bir uçak satın almıyorsunuz. Kendi ihtiyaçlarınıza göre geliştirebileceğiniz, millî silahlarınızı entegre edebileceğiniz, görev sistemleri üzerinde söz sahibi olabileceğiniz ve uzun vadede kendi hava gücünüzün gelişimine katılabileceğiniz bir ortaklık sunuyorum”.

Küresel savunma pazarı sadece teknik verilerin yarıştığı bir alan değil; siyasi bağımlılıklar, ambargolar ve yazılım kısıtlamaları sahnesidir.

Batı’dan uçak aldığınızda, o uçağın anahtarını aslında siyasi olarak teslim alırsınız.

Sadece “Müşteri”sinizdir; izin almadan entegrasyon yapamaz, krizlerde yedek parça temin edemez ve uçağı kendi milli çıkarlarınız doğrultusunda tam anlamıyla kullanamazsınız.

“Pakistan veya Suudi Arabistan doğru pazarlama sonucu değil mi?” diyenleri duyabiliyorum.

Bu iki ülkenin KAAN’a ilgi duymasının temel sebebi jeopolitik sıkışmışlıklarıdır!

Suudiler KAAN’a siyasi vetosuzluk ve yerlileştirme (Vizyon 2030) sunduğu için bakıyor.

Devasa bir finansal güce sahipler, ama yıllardır ABD Kongresi’nin silah kısıtlamalarına takılıyorlar.

Pakistan için KAAN; Çin’i dengeleyecek, mühendislik iş gücüyle katkı sunabileceği stratejik bir “üçüncü yol” ortağıdır.

Bence bu ilgi, pazarlama dilimizin kusursuzluğundan değil; ürünün küresel piyasadaki jeopolitik boşluğu çok iyi yakalamasından kaynaklanıyor.

Endonezya F-35 alabilseydi KAAN alır mıydı? Veya neden 42 adet Rafale aldı? Neden halen KF-21 ortağı?

Malezya HÜRJET yerine neden FA-50 tercih etti?

Kısacası, KAAN’ın başarısını ancak rasyonel bir pazarlama stratejisi ve doğru mesaj ile taçlandırabiliriz.

Füze havadayken hedef değiştirdi ama asıl neyi başardı?